همیشه چونان لحظه هایم کنارم هستید و دقایق مرا با کلامتان به کمال می رسانید. باید پیش از این سپاس را به جای می آوردم ولی دچار بودم به نوشتن و ویرایش.

اینک قسمتی از داستان "بانو" را برایتان می گذارم. امیدوارم باز هم چونان روزهای پیش با نظرتان راهنمایی ام کنید

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

بيست و هشتمين سال زندگي ام را زير نور مهتاب و عطر شب بوها جشن مي گرفتم و خوشحال و سرخوش از جواني و آزاد دلي ام در کوچه های خیالم می دویدم و شیطنت بار آواز را از خاطره سبز چلچله ها می ربودم. و بر دیوارهای کاهگلی خاطره ها، حرفهای بی دغدغه ام را حک می کردم و دلخوش از رهایی از بند دلواپسی و تشویش های تکراری به هرسرای ناشناخته گذر و گاه خنده ها و آوازهایم را یادگار می کردم.

دل به تاریکی نداده، سیاهی را معنا می کردم و نور را جز در خورشید و آوازهای قدیمی نمی دیدم. و سر انجام ندانسته در حوالی ظهر شرقی پرالتهاب نوبهار جوانی، دلباخته سکوتی غریبانه وگرفتار نگاهی شدم که روزهای مرا شبی مهتابی کرد.وبا سرانگشتان ظریفش، احساس آزاد قلب مرا لمس کرد و مرا مالامال از حسی نجیب کرد.

وقتی در آن بعدازظهر بهاری، میان عطر گلهای اقاقیا از کوچه های خاطرات کودکی ام عبور می کردم.و در اندیشه آینده ام غوطه می خوردم، با لبخندی صمیمی مرا به بلوغ رساند و من سرشار از عاطفه ای گرم شدم که دستان مهربان او را می طلبید. پاهایم نمی دانم چطور آن لحظه، بدون لحظه ای هراس، به سوی ناشناخته ها شتافت و همراه شد با قدمهایی که مقصدش را نمی دانست. و نگاهم چرا با نگاهی هم سرا شد که حتی نمی توانست وجودش را با او گره بزند! و چطور قلب شیشه ای من، به ترنم نشکست و از گذر من از آن نم نم نگاه ، شکست ؟ چطور دستان من، تنهایی دستانی را طلبید که لمسش مرا تا عمق شرم واژه ها فرو برد؟

و ندانستم عاشق شدم و مجنون !

وقتی در آن قاب شیشه ای، پریزاده ای گیسوانش را به نسیم می سپرد و نگاه آ سمانی اش را به پیچک کنار پنجره می بخشید وَ نجابت انگشتانش گونه شمعدانی ها را لمس می کرد، من دلداده و دلباخته به حضور نازنینش خیره ماندم.

نسیم می وزید و انگار عطر وجود او را به مشامم رساند که مدهوش و مستانه، ناخواسته به نگاهش لبخندی زدم و او با شرم نگاهش را به نگاهم سپرد و گیسویش را از نسیم ستاند و از آسمان روی گرفت. بی توجه به اطرافم، گل ارغوانی رنگی از دیوار خانه اش به یادگار بردم و سرخوش و هیجان زده از دیدار، به سوی خانه ام شتافتم. بی خبر از دردی که عاقبت قلبم را می رنجانَد، تصویر آن حوری نازنین را در ذهن خود قاب کردم و شاعرانه ترین احساسم را به سر انگشتانم بخشیدم و عاشقانه ترین ملودی قلبم را برای نگاهش ساختم.

آن بعد از ظهر بی دغدغه، همچون پروانه ای سبکبال، مست از چشیدن شهدی شیرین، هوای مهتابی ذهنم را عاشقانه ترین لحظه دیدم و دلخوش به آن دیدار، دست به ساز بردم و عاشقانه برایش نواختم و من بی آنکه بدانم، خود را به دستان ظریفش سپردم تا مرا، پرنده ای شکسته بال را، از هر پنجره ای ، در هرآسمانی که خواست ، رهایش کند؛ و ندانستم که او، مرا در قلب آسمانی اش رها خواهد کرد.

و من ساعتها به یاد نازنینم ، نواختم و زمزمه کردم. و احساسم آنقدر اوج گرفت که ابرها را بارانی کرد و آن شب نرم نرمک باران بر لبانم بارید تا لبانم را جانی دهد برای گفتن از آن حوری زمینی که دلم در نگاهش جا ماند. و من آن شب تا سحررا با خیال و رویای نازنین دختری سپری کردم که یادش برای لحظه ای رهایم نمی کرد. بسان پری در رویاهایم پرواز می کرد و اوج می گرفت. نرم و بی صدا خاطراتم را باطل می کرد و در هر کنج ذهنم، نام نیکوی خودش را می نگاشت و خاطره آن بعد از ظهر را در قلبم ماندگار کرد.

و من دلباخته و دلداده، سرسرای تاریکم را با نگاه او، روشن و قلب ملتهبم را با یاد لبخند دلربایش آرام می کردم. تداعی موج گیسویش مرا بسان قایقی شکسته در امواج خاطراتش رها می کرد.

دقایقم می تپید و صدای نفسهای ثانیه های عبور از دوران گذشته عرصه تازه زندگانی ام فضای بی صدای لحظه هایم را در هم می شکست و من بی تاب و آرام از این حادثه که عشق می خوانندش، پی لحظه ای برای دوباره برای دیدن پری رویاهایم بودم.

برای بار دیگر لمس کردن نگاه مهربانش، برای بار دیگر ملموس شدن با دستان نجیبش و برای لحظه ای دلدادگی اش بی قراری می کردم.

فردای آن بعد ازظهر من بودم و خاطره ای نازنین که شوری تازه در انگشتانم جاری کرده بود برای نواختن و دل سپردن.

و دلدادگی ام تا آنجا اوج گرفت که صبح خاطره من با صدای نگارین پیانو جان و من شادمان از دیدار به سوی آسمان پرواز کردم و ندانستم عشق اسارت است در آزادی و بندگی است در رهایی.

نوشته نگین افشاری