آفتاب غروب کرد آفتابگردون دنبال خورشيد ميگشت شب شد ستاره بهش چشمک زد آفتابگردون سرش رو پايين انداخت آخه گل خيانت نميکنه

قرار بود گه گاهي يه سراغي از دل ديوونه من بگيري. قرار بود گاهي چند كلمه حرف نگفته منو بشنوي. قرار بود بي خبرم نذاري. ولي من و خاطره هاي آبي خودت رو گذاشتي كنار باغچه نسترنهاي منتظر و رفتي. من موندم و پونه هاي لطيف حرف تو كه عطر اميدواريش آرومم ميكنه. حالا من و يه جلد كتاب حافظ و چند ورق كاغذ خط خطي شديم مظهر دلتنگي واسه تو. ولي اشكالي نداره. تا دنيا دنياس انتظار تواِ و نوشتن واسه چشماي ناز تو.

راستي چي ميشد صبح به جاي آفتاب ، تو گونه هام رو نوازش مي كردي ؟ يا به جاي بارون ، تو موهام رو شونه ميكردي و به جاي مهتاب ، تو زل مي زدي به چشماي غم گرفته من ؟

كاشكي يلداي سفر تو ، روز زمستوني بود. كاشكي غروب سفر تو زودتر ميرسيد. مي دونم تو غروب رو دوست نداري . ولي ياس عشق من ، اين يه بار به خاطر دلسپرده ات بذار غروب داشته باشي. به جان لحظه هاي با هم بودن ، غروب سفرت زيباترين طلوع ميشه. بيا و دعاي مرجانها رو مستجاب كن و واسه يه لحظه ، قاصدك حرف من رو توي دستات بگيرو بذار با نگاه تو بميره.

درياي بي قرار ، كه طوفاني ترين شعرهايت آرامش قلب من است، نكنه از حرفاي من دلگير بشي و بگي اين ديوونه ، منم ديوونه ميكنه ! نكنه دوست داشتنم رو به پاي حس جووونيم بذاري ! بيا و ديوونگيام رو بذار به پاي عاشقيم و عاشقيم رو بذار تقصير نگاهت. ديدي همه چيز به خودت ختم ميشه ؟ اينم دليل

ديوونگي من.

همان حرف تازه تكراري كه هميشه گفتم ، بازم ميگم اما عاشقانه تر و صادقانه تر از هميشه " دوستت دارم "

   راستي سلام ، فدايت شود تمام لحظه هاي دلتنگي ام

برگرفته از " مجموعه بعد از تو پروانه ها آمدند "

نوشته " نگين افشاري "

چه عجيب بود وقتي

                 كه تو نجوا كردي

                                عزم رفتن دارم

و من آن روز تصوركردم

                   تو دروغ مي گويي

                         يا كه شايد شوخي است

و نمي دانستم

                 اين دفعه شوخي نيست

                      ديگر اين بار،‌ تو به حرفت عمل خواهي كرد

و عجيب تر آنكه

بي خداحافظي از كنار من رد شدي رفتي

           من تصور كردم كه تو بازخواهي گشت

و نمي داتستم

            رفتنت بي بازگشت

                    هجرتت بي پايان

                       و نبودت ديگر سهم من از همه حضور تو است

و پس از رفتن تو

                تازه من فهميدم

                             كه تو راست مي گفتي

شاعر : نگين افشاري

ای شب خجل باش که به من بد کردی

ای وای که ستاره ها به من سد کردی

اکنون تو چگونه هستی با من ای شب ؟!

تو هر دم و هر دم به من نگون ، بد کردی

تو قاصد این درود و بدرود هستی

این نسیم سرکش را دگر چرا ید کردی؟

ای وای که می غری بر هستی من

این ناله خسته را چرا مد کردی؟

من نالم و افسوس خورم از دوری

ای وای که تو به همدمم بد کردی

اکنون تو بدان که می روم از ره تو

یک خواسته ام را دگر چرا رد کردی؟

ای شب تو بدان دگر فراموش شوی

این ابر جدایی تو به ما سد کردی

ما پیرو راه عاشقانه باشیم

ای شب تو چطور عشق مرا رد کردی؟

شاعر : نگین افشاری

ديرگاهي است در قلب كوچكم، مهر تو جوانه زده. دستان سردم را گرفتي و گام به گام پاهاي لرزانم با من آمدي به روياهاي كودكانه ام كه با نوازشهاي تو رنگ مي شد. دستانم را گرفتي و خورشيد را به من نشان دادي و من دانستم كه اميد هميشه نور چشمان تو است.  در هر طلوع كه پرندگان، بشارت طراوت مي دادند؛ تو با آغوشت مرا با عشق آشنا كردي. و دانستم كه عشق همان بيدار ماندن هاي تو در نيمه شبهاست كه من بهانه مي گرفتم و تو برايم لالايي مي خواندي. و آن ترنم هاي پاييزي باران را به ياد دارم كه چون شاپركي گرد تو مي چرخيدم و تو مرا از شهد شيرين عاطفه ات سيراب مي كردي.

هنوز هم به ياد دارم كه تو مهتاب را در آسمان تاريك خستگي هايم نقاشي كردي و هزار ستاره در آسمانم نشاندي تا آرزوهايم را به ياد داشته باشم.

گونه هايم را مي بوسيدي تا همه خوشي هايت را به من ببخشي و من هنوز هم به ياد دارم كه بي قراري هاي نوجواني ام را تو آرام مي كردي؛ وقتي موهايم را شانه مي زدي و با من از آينده سخن مي گفتي.

دغدغه هايم را از يادم بردي و در خاطره هايم روزهاي خنده هايت را ماندگار كردي. و شبها را لالايي تو بود و آرامش من ، كه در آغوش تو بود.

مادر،‌

 دوستت دارم به اندازه تمام ستاره هايي كه هرشب با من مي شماري تا روياهايم جان بگيرند.

سلام دلیل هر بهانه

          برایت گریستم تا بدانی چقدر تنهایم و تنهایی ام چه اندازه سرد و تاریک است که شعر هایم بوی غم گرفتند.

برایت آواز خواندم تا بدانی چه بغضی در صدا دارم و صدایم چه دلگیراز دور تو است.

برایت از تو به تو گفتم تا بدانی همیشه به یادت هستم حتی آن زمان که مرا به فراموشی می سپاری.

برایت مرثیه غریبی سرودم تا بدانی چه رنجی کشیدم وقتی در انتظارت بودم و تو این را نمی دانستی.

و سرانجام از دوری ات به آغوش مرگ پناه بردم.

افسوس که تو دلیل گریه هایم را نفهمیدی. تو دلیل آوازها و مرثیه هایم را ندانستی. حتی دلیل جان سپردنم را ندانستی و رفتنم را بی وفایی دانستی. و نمی دانستی که دلیل رفتنم دوری تو بود.

برگرفته از مجموعه " بعد از تو پروانه ها آمدند"

نوشته "نگين افشاري "

قصه من و غم تو ، قصه گل و تگرگه

ترس بي تو زنده بودن ، ترس لحظه هاي مرگه

مدتهاست كه حس مي كنم غمگين و ناراحتي. نمي گويي چرا. مي گويي چيزي نيست. خسته اي . ولي من مي دانم. مي دانم كه تو آشفته اي. صدايت همه چيز را به من مي گويد

گفتم مي خواهم به ديدارت آيم. گفتي نه ، زمان ، مناسب نيست. دانستم كه نمي خواهي ببينمت. زمان بهانه است.

تويي كه به خاطر ديدار من ، لحظه شماري مي كردي ؛ حالا از ديدنم امتناع مي كني ! ! !

آه . . . امروز سه شنبه است. تو اينجا نيستي. گفته بودي مي آيي ولي نيامدي. مثل خيلي از سه شنبه هاي پيش كه من با شوق منتظرت مي شدم ولي تو حتي خبر نيايمدنت را نمي دادي. و من ساعتها به انتظارت مي نشستم. با حسي عاشقانه آمدنت را خيال مي كردم. سرانجام سراغت را مي گرفتم. مي گفتي " نيامدم، نمي شود "

غمگين از بد قولي ات ، از خودم بيزار مي شدم. حالا فهميده ام سه شنبه ها بي وفا بوده اند نه تو.

امروز هم سه شنبه است. امروز خسته است. فرسخ ها از من دوري ولي با مني.

مي خواهم همه نيامدن هايت را فراموش كنم و باز هم منتظر يك بار آمدنت شوم. مي خواهم فراموش كنم كه گاهي احساسم را رد مي كردي؛ به هواي آن لحظه كه دستانم را گرفتي و بوسيدي.

مي خواهم غمها را از ياد ببرم ، به ياد آن شب كه شور با تو بودن بود و اشتياق تو را داشتن. مي خواهم  باز هم منتظر باشم . انتظار صدايت ، نگاهت و وجودت مرا زنده نگه مي دارد.

                             من منتظرت هستم

برگرفته از مجموعه  " رهگذر خاطرات "

نوشته " نگين افشاري "

ميگي " عاشقي چيست؟ "

" دو تا قطره اشك؟ "

" دو تا بوسه از عشق ؟ "

" دو تا حرف زيباست ؟ "

ميگم نه

اينا عاشقي نيست

دو تا قطره اشك ، براي جدايي است

دو تا بوسه از عشق براي رسيدن

دو تا حرف زيبا ، براي ستودن

ميگي " عاشقي چيست؟ "

ميگم عاشقي رو كه بايد بدوني

يه روزي جدايي است

يه روزي رسيدن

يه روزي ستودن

ميگم عاشقي هم

يكي قطره اشك

يكي بوسه از عشق

يكي حرف زيباست

شاعر : نگين افشاري

مرا به خاطر بسپار

درلحظه هایی سپید

که پرندگان می خوانند

مرا به خاطر بسپار

در شکفتن شکوفه های بادام

در تابستان و

عطر نارنج های بعد از ظهر

مرا به خاطر بسپار

در بی قراری نسیم پاییز

و ابرهای بی باران

مرا به خاطر بسپار

در رقص برگها در باد

در ناله های پرندگان زخمی

مرا به خاطر بسپار

در لحظه های سرد یلداها

و آواز چکاوک ها و سینه سرخ ها

مرا به خاطر بسپار

در آخرین شبهای زمستانی

وقتی پرستو ها بازمی گردند

شاعر : نگين افشاري

    ستاره ها همیشه خاموشند

    ستاره ها دروغ می گویند

    وآسمان ، سیاه نیست و نورانی است

    ستاره ها سیاه و خاموشند

    اگر که آسمان شب را سیاه می بینیم

   به خاطر اتراق سنگین ستاره هاست

  که آسمان شب ، نورانی است

   و شب ، نور باران

   و دل به ستاره ها خوش نخواهم کرد

   چرا که ستاره ها دروغ می گویند

   و شب ، همیشه نورانی است

شاعر : نگين افشاري

ابرها بی تو می گريند،بازگرد همسفر روزهای بی قراری.

گلها بی تو پژمردند،بازگرد عطر روزهای ارغوانی.

بی تو روزها کوتاه و شبها طولانی اند،بازگرد بهانه روزهای تنهايی.

بی تو پاييز برگريزتر و زمستان سردترشده،بازگرد بهار هميشگی زندگی.

مهتاب بی تو چه بی فروغ گشته، بازگرد روشنايی شبهای تار.

بی تو ستارگان بی قرار به هر سو می شتابند،بازگرد قرار ستارگان.

سکوت خواستار شکستن است تنها با صدای تو، بازگرد و بخوان تا طنين آوازت سکوت را بشکند.

پرواز چه بی معنا گشته بی تو، بازگرد و برای باز و سهره، پرواز را معنا کن.

بی تو نواختن و خواندن چه بی مفهوم است، بازگرد و ساز دل را بنواز و ترانه عشق را زمزمه کن.

بی تو لحظات چه تکراری است، بازگرد و تازگی لحظه ها شو.

بی تو! بی تو زندگی کردن چه بی معناست، بازگرد و معنای حياتم شو.

بی تو چه پريشانم، بازگرد و اين پريشان حال را آرام کن.

بی تو خنده ای بر لبها نمی نشيند، بازگرد و خنده لبها شو.

بازگرد و قصه غصه ها را تمام کن. بازگرد و ترانه ای تازه برای اين دل خسته بسرای.

بازگرد و نور چشم من شو. بازگرد و آشيانه تاريک دلم را با سوسوی نور نگاهت روشنی بخش.

بازگرد و گونه های خيس از اشک های تنهايی ام را پاک کن.

                                                             بازگرد.....

برگرفته از مجموعه " بعد از تو پروانه ها آمدند "

نوشته "نگين افشاري"

من پی تو تمام لحظه ها را به فراموشی سپردم. حتی لحظه های پاک نیانش را. و دل به تو سپردم.

من بت وجود تو را پریستیدم.  و و تو تبر بر ریشه ام زدی.

در آتش چشمانت سوختم و گلستان آغوشت را از من دریغ کردی. و مرا چه بی گناه به صلیب کشیدی. حتی نخواستی برای آخرین بار شفاعت بوسه ات را نصیبم کنی.

 و نمی دانم چرا وقتی مرا قربانی لحظه هایت می کردی باز هم اشهد عشق تو را بر زبان می آوردم ! ! !

برگرفته از" بعد از تو پروانه ها آمدند "

نوشته نگین افشاری

یک گرافیست ، یکی از شعرهای مرا در پوسترش استفاده کرده

امیدوارم خوشتون بیاد

دانلود پوستر با سایز بزرگ

منبع عکس

           "خدايا به آنان که درد انتظار را تحمل مي کنند ، دلي ده که شکستن را نيز تحمل کند"

به خاطر کسی که دوستش داشتم ولی حالا از نزد من رفته؛دلتنگ می شوم و تنها قطره اشکی گونه هایم را نوازش می کند. وقتی به خاطر هجرتت بغض سنگینی گلویم را می فشارد،شاید قطره اشک مرهم دلم باشد.

وقتی در اوج ناراحتی دوست دارم فریاد بزنم وقتی دلم می خواهد کنارم باشی تا دستانت دستانم را آرام کند و حرفهایت قرار دلم باشد، شاید قطره اشک آرامم کند.

وقتی دلتنگ تو می شوم،وقتی دلم بهانه ات را می گیرد،شاید قطره اشک شروع گریستن دوری تو باشد.

وقتی آرزو دارم فقط لحظه ای گرمای دستانت را احساس کنم شاید گرمای اشک گرمای دستانت را تدائی کند. وقتی چشمانم بی قرار تو می شوند شاید اشکهایم مثل آیینه چهره تو را نشانم دهد.

برگرفته از مجموعه " رهگذر خاطرات "

نوشته نگین افشاری

گاهی اوقات کسی که دوستش داری رو به یه لبخند مهمان کن. لبخند تو می تونه حرفهای نگفته تو باشه برای کسی که به وسعت تموم آسمون دوستش داری. لبخند تو می تونه کسی رو که دیوانه وار عاشقش هستی خوشحال کنه چرا که احساس می کنه برای تو عزیز و با ارزشه.

لبخند تو هرچند کمرنگ اما پر از حرف و صداست. لبخند تو می تونه غم رو از دل کسی که دوست داری همیشه لبخند رو لباش باشه بیرون کنه و شادی رو مهمون قلبش.

و پاسخ لبخند تو فقط لبخندی از طرف اوست. لبخندی که وجودت رو تسخیر می کنه و او را حاکم قلبت. با لبخند او احساس خاصی در قلبت به وجود میاد.

لبخندی از طرف او می تونه تو را شیفته خودش کنه و اون لحظه است که باور می کنی که چقدر به وجودش وابسته ای.

مهربان من!

لبخند تو می تونه پیمانی باشه بین تو و من.

لبخند تو می تونه باشکوه ترین لحظات زنده بودن رو به من بده. لبخند تو می تونه شفابخش بغضی باشه که مثل ابر سیاه حسرت اشک را روانه گونه هایم می کنه.

لبخند تو می تونه هستی من باشه طوری که هیچ چیز رو به لبخند تو ترجیح نمی دم.

و هرجا که باشم هرلحظه لبخند تو در خاطر من است وبه خاطر لبخند تو حاضرم از همه چیز بگذرم

                                                                      حتی از خودم

برگرفته ازمجموعه" بعدازتوپروانه ها آمدند" 

نوشته نگین افشاری 

دلم خیلی گرفته. یاد کودکی هایم افتادم. چه ساده بودیم. بی دلیل می خندیدیم. بی بهانه نفس میکشیدیم. به یه شیرینی قانع بودیم.

ولی حالا دلیلی برای خندیدن نداریم. اما برای گریستن حتی آسمان هم دلیل می شود. و بهانه ای برای زندگی نداریم. جز رسیدن به آرزویی. دیگه به چی قانع میشیم؟

چقدر زندگی سخت شده. چقدر بد شد که فهمیدیم دروغ چیه. فهمیدیم بدی چیه. کاشکی همیشه کودک بودیم.

ما دیگه خوبی ها رو فراموش کردیم.

یعنی میشه بازهم  بی بهانه بخندیم؟!

برگرفته از مجموعه" رهگذر خاطرات"

 نوشته نگین افشاری

امروز هم تکرار شد. مثل روزهای قبل خورشید طلوع کرد. بیدار شدم و منتظر ماندم.

                                               منتظر اتفاقی تازه،  ولی  . . .

                                                            هیچ اتفاقی رخ نداد.